پاطلائی

 

   

                                                     

همه می خواستند از کار تخریب چی سر در بیاورند. کارش که تمام می شد می رفت  بالای سنگرمی نشست.می نشست به آسمان خیره می شد.

دریک بعدازظهرکه خط آرام بود ، دورهم نشسته بودیم صحبت می کردیم چای می خوردیم،پیک گرد ان با موتور نزدیک ما توقف کرد.

باد خاکی را که با ترمز چرخ ها به هوا بلند شده بود به طرف ما آورد.پیک عینک را روی پیشانی کشید خطاب به مسئول گروهان داد زد :

-  اینم یه تخریب چی که خواسته بودید ، پا طلائی.

تخریب چی چابک ازموتور پائین پرید .درحالی که کوله پشتی  را مثل بچه مدرسه ای ها بایک دست روی شانه گرفته بود به جمع ما نزدیک شد.لاغر بود و سبزه.

یکی از بچه ها زیر لب  که فقط خودمان شنیدیم گفت:

 -   این که هم سن داداش کوچیکه منه.

 پیک با موتور دور او چرخید گفت:

 -   فقط چند روز باید بره مرخصی.  

شب کنارمنبع آب جمع شده بودیم وضو بگیریم . تخریب چی ازسنگرانفرادی خودش  بیرون آمد . آستین هایش را بالا زد به طرف ما آمد. وقتی نزدیک وانت فرمانده گردان  که توی سنگر فرماندهی جلسه داشتند رسید ،  راهش را به طرف وانت کج کرد. مقابل دیدگان متعجب ما لامپ چراغ ترمز وانت که طلق آن شکسته شده بود را باز کرد.در حالی که آن را به شکمش می مالید و با پیراهنش پاک می کرد به ما نزدیک شد. به لاستیک چرخ تانکرآب تکیه داد، لامپ را بالا گرفت به دقت نگاه کرد گفت :

-  سالمه ،من بیشتر بهش احتیاج دارم تو منطقه باید چراغ خاموش رفت.

روز بعد باطری های کهنه بی سیم که در گوشه و کنار افتاده بودجمع کرد. با سیم  تلفن صحرائی ولامپِ وانت ، سنگرش را چراغانی  کرد و بعد به مرخصی رفت. از آن روز باطری های کهنه بی سیم که همیشه توی منطقه ولو بود ، مشتری پیدا کرد.

خیلی غیرمنتظره قبل ازپایان مرخصی به منطقه بازگشت. آدرس میدان مین را از پاسبخش گرفت. آن شب من نگهبان بودم .دیدم با تاریک شدن هوا وضو گرفت ، کوله پشتی را برداشت ازخاکریز عبورکرد. داخل کانال شناسائی شد به سوی معبرمیدان مین رفت .

شنیده بودیم پاطلائی درکارتخریب ماهراست.  همیشه تنها وبا دقت کارمی کرد.عادت داشت وارد میدان مین می شد حساب شده قدم هایش را درمیان مین ها می گذاشت تا وسط میدان مین  می رفت بعد روبه خط خودمان  می نشست پاکسازی را شروع می کرد. بخاطرهمین لقب پاطلائی را به او داده بودند.خودش گفته بود وقتی دریک عملیات به یک مین جدید برخورد کرده بود آنقدربا آن ور رفته بود تا توانسته همان جا درمیدان مین وقبل از عملیات  آن راخنثی کند.

 روز اول که به تخریب آمده بود شرط گذاشته بود هیچ وقت مین نمی کارد فقط مین خنثی می کند.

شب اول من نگهبان بودم. جالب بود ببینم او چگونه کارمی کند.هر چند وقت یک بار از روی خاکریز سرک می کشیدم ، با دوربین مادون قرمز او را نگاه می کردم. اول پا ی مصنوعی را از خود جدا کرد درکنارش گذاشت.

سرنیزه را برداشت با حوصله به شخم زدن زمین پرداخت.زمین سفت وخاک حاصلخیز جنوب . او مانند کشاورزی بود که کاشته ها را درو می کرد.  

بر خلاف دیگران برای نمازصبح هم نیامد. قمقمه اش را برداشت همانجا وضو گرفت ، نماز خواند دوباره مشغول کار شد.

دیگرنگهبانی برای ما کسالت بارنبود درداخل سنگر می نشستیم، او را نگاه می کردیم. هرچند به وضوح چیزی را نمی دیدیم اما هر لحظه منتظر حادثه ای بودیم.

هوا کاملا روشن شده بود که او به عقب برگشت.کیف ابزارش را بر روی شانه گذاشت و پای مصنوعی را در زیر بغل گرفته بود لِی لِی حرکت کرد. نزدیک خاکریز ، بی سیم چی   به کمک او رفت .

 انگارازکارخودش راضی بود. وقتی از خاکریز عبور کرد ناخود آگاه پای مصنوعی از دستش رها شد. بی سیم چی  پا را برداشت تا به دست او بدهد که یک کیسه کوچک پارچه ای سفید رنگی از داخل پا به بیرون افتاد . بی سیم چی با تعجب  کیسه را برداشت به آن نگاه کرد . چند بار آن را درکف  دستش  سبک سنگین کرد و بالا انداخت  پرسید:

 -   توتونه؟

چیزی نگفت و کیسه را دوباره در جای خالی داخل پای مصنوعی  جا سازی کرد و به طرف سنگر رفت.

 مختصر صبحانه ای خورد و لیوان چایش را برداشت بر بالای سنگر نشست. پیراهنش را ازتن بیرون آورد و مشغول نوشتن اسم و شماره پلاک برروی جیب های لباسش شد. کارش را تمام کرد پیراهن را پوشید .با خط خوش ودرشت شماره پلاک و اسم کوچکش را نوشته بود ، مهدی.  سپس نشست و در حال خوردن چای به آسمان خیره شد.

بعد از ظهر وقتی بیدار شد بیلچه نظامی را برداشت از کنار منبع آب جوی کوچکی درست کرد ، آب را تا کنارخاکریز هدایت کرد .مثل اینکه می خواست آب را به داخل میدان مین برساند. اما انگار فکر خاکریز را نکرده بود و همانجا پروژه اش را نیمه کاره رها کرد. چند روز بعد حوضچه ای درکنار خاکریز درست شد و رفت وآمد را سخت کرده بود.

شب دوم من جای تیربارچی  نگهبانی می دادم. تخریبچی وضو گرفت ، صدای اذان که بلند شد او در کانال از نظر ناپدید شد. نماز خواند دوباره مثل شب قبل شروع به کار کرد و کنجکاوی ها هم بیشتر شده بود. کیسه کوچک پارچه ای  معمای جدید بود.

درتاریکی هرچه با دوربین دید در شب "مادون قرمز" او را نگاه کردم متوجه چیزتازه ای نشدم.

تب کنجکاوی خیلی زود دربین بچه ها شیوع  پیدا کرد و او محور همه صحبت ها بود.بچه هایی که نگهبان نبودند هم می آمدن به او سری می زدند. 

 صبح با روشن شدن هوا ، وقت ورزش صبحگاهی او را دیدیم که لِی لِی کنان به عقب می آمد. همه می خواستند به او کمک کنند. با تعجب متوجه شدیم  دیگر پا را با خودش نیاورده است.خیلی راحت خودش را از شر سوال های ما خلاص کرده بود.این دومین بار بود که او پا ی خود را در میدان مین جا می گذاشت.

روز سوم ،چهارم... تا روز هفتم کار او همین بود.

صبح روز هفتم هوا گرفته بود. مثل همیشه بعد از صبحانه بالای سنگرنشسته بود. یک قوطی خالی کمپوت برداشت و در لبه سقف سنگرگذاشت مشغول نشانه گیری شد. با اولین سنگ قوطی را پراند. دوباره قوطی را کاشت ، نشانه گرفت و با سنگ آن را پراند.بعد نشست وبه آسمان خیره شد. بعضی از بچه ها که از کنار سنگرش رد می شدند می ایستادند و با کنجکاوی مسیر نگاهش در آسمان را می دیدند ودر حالی که معلوم بود چیزی ندیده اند دور می شدند.

کم کم ابرها ی سیاهی از سمت جنوب در آسمان پدیدار شدند. پیش در آمد آن چند رعد وبرق کوتاه بود و بعد باران شروع به بارش کرد.

ازهمان وقت که ابرها را دید خوشحال شده بود. با بارش باران لبخند را بر روی لبانش دیدیم.

بعد ازظهر وقتی بچه های تدارکات می خواستند به عقبه بروند او هم آماده شد. وسایلش را که در یک چفیه پیچیده شده بود برداشت و در زیر باران کنار دیگ های بزرگ  غذا پشت وانت نشست و رفت. یک کیسه پلاستیک را هم پاره کرد بر روی سرش کشید.

بعد ازرفتن او شایعات کمتر شد اما هنوزحس کنجکاوی ما را تحریک می کرد.دیده بودیم  روزآخر کیسه را که دیگر محتویاتش به نصف رسیده بود با بی دقتی در جعبه چوبی زیتونی رنگ  مهماتی که بعنوان صندوق خوراکی ها از آن استفاده می کردیم رها کرده بود.دیگر آن دقتی که روزهای اول در نگهداری از کیسه داشت در او دیده نمی شد.

 یکی از بچه ها رفت سر وقتش .قوطی های کنسرو و کمپوت را کنار زد و کیسه را که شکرو چای خشک به آن چسبیده بود ، بوی صابون گرفته بود برداشت ، باز کرد. محتویاتش را درکف دست ریخت. شکل دانه های تسیبح بود اما جنس آن از مواد کانی یا مصنوعی نبود. دانه هائی به رنگ سیاه مایل به قهوای سوخته و کروی اما نامنظم .

همه به دقت آنها را بررسی کردیم ،از آن سر در نیاوردیم.هر یک چیزی گفت :

-         ماسوره مینه.

-         نه . فکر کنم ساچمه مین والمریه.

 -    نه خیلی سبکه.شاید خرج خمپاره باشه.

 دانه ها دست به دست گشت سپس ما هم کیسه را در جعبه مهمات رها کردیم.

یک روز تمام باران بارید. چند روز بعد مهدی به خط باز گشت. اصلاح کرده بود و ترو تمیز شده بود ، لباس خاکی نو پوشیده بود. مثل اینکه به شهر هم رفته بود زیرا یک جعبه شیرینی برای ما آورده بود.

وقتی ازپشت وانت بیرون پرید خوشحال درجعبه را باز کرد به همه شیرینی تعارف کرد. همه مشغول خوردن شیرینی بودیم که او به کنار خاکریز رفت. با لباس نو خودش را روی خاکریز رها کرد ، به میدان مین و معبرنگاه می کرد.

نمی دانستیم  چه چیزی دیده است که آنقدرخوشحال شده است. ما که بعد از رفتن او دیگر به میدان مین توجه نداشتیم و چندین روز آنجا را ندیده بودیم با عجله به کنار خاکریز رفتیم. وقتی میدان مین را دیدیم ازتعجب نزدیک بود شاخ در بیاوریم.

آنجا دیگر میدان مین نبود. گلهای زیبا و رنگارنگی درهمه جا ی معبر و میدان مین به چشم می خورد.

تخریب چی  محو دیدن  گلها یی که کاشته بود شد.باغبانی که ثمره کار و تلاش خود را می دید. هر مین که خنثی کرده بود جایش یکی از دانه ها را کاشته بود.همان مهره های کروی سبک .   

/ 0 نظر / 10 بازدید