با اون حالت چطور چهار تا کمپوت رو خوردی

بخشی از کتاب قصه های طنز "دیده بان ها ایستاده می خندند"(جلد دوم)

 

آنها دونفربودند، ماهم دو نفربودیم ، من و باقر.

از روز اول آموزش دیده بانی ، ناخودآگاه رقیب هم شده بودیم. توی چادر ما قلمرو خودمان راداشتیم و آنها هم. همیشه با خنده و شوخی با هم مبارزه لفظی می کردیم ، مچ یکدیگر را می گرفتیم، بقیه می خندیدند. تا روزی که مجید ، یکی از رقبای ما بیمار شد ، افتاده بود گوشه چادر. ما هم ماجراجو ، دوستش را صدا کردیم که:

-       چرابه این برادرمون نمی رسی ، نمی تونی بگوما خودمون هواشو داریم.

درعالم رقابت با ما و رفاقت خودشان به او برخورد گفت:

-       نخیرم خودم مثل شیربالای سرش هستم چی کارمی خواهید بکنیدکه من نکردم؟

-       حداقل ازتدارکات کمپوتی چیزی براش بگیر، تیغت نمی بره ما بِریم.

حرف تمام نشده بود چون قرقی پرید، پوتین را نصفه و نیمه پوشید از چادر بیرون رفت به طرف چادر تدارکات . چون خمپاره خرجش را آتش زدیم فرستادیم سراغ هدف.

 فاتحانه بادو کمپوپ زیر بغل آمد،انگار سر ماهر عبدالرشید را آورده باشد. باقر دستی روی شکم خود کشید ،من آب دهانم را قورت دادم . حمید طوری ژست گرفته بود گوئی شق القمر کرده است در گرفتن دو قوطی کمپوت ناقابل ، از پیرمرد سخت گیرتدارکات.

از راه نرسیده ، دست دراز کردم چون دکتری که باید دارو را تائیدکند،کمپوت ها را گرفتم. زیر و رویش را نگاه کردم ، با ناخن کمی ازکاغذ آن را خراشیدم . با تاسف سری تکان دادم کمپوت را به سوی باقر گرفتم که چون دستیاراطاق عمل ژست گرفته بود ،گفتم:

-       کمپوت انجیر ، برای این مریض؟

-       خُب نداد می گفت سهمیه...

-       گفت که تیغت نمی بره ،باس می گفتی مریض داریم.

توی یک بازی حیثیتی قدیمی ، تحمل سرزنش های ما را نداشت ، برخواست دوباره به سمت تدارکات رفت. مجید لحظه ای چشمانش را بازکرد با بی حالی ما را نگاه کرد دوباره ازحال رفت. فهمید سلام مابی طمع نیست.

آمدن حمید خیلی طول کشید ، مثل اینکه تدارکات گیر داده بود اما بلاخره فاتحانه برگشت، خودمانی شد کمپوت ها را یک یک به طرف ما پرت کرد. رفت چاقو را بردارد که باقر آن را بالا گرفت گفت:

-       نمی خواد اینجاست ، برو چادر بهداری چند تا قرص مسکن هم بگیر زودی بیا.

 حمید که از کارخودش راضی بود رفت . انصافا حمید از خودش مایه گذاشته بود ، چون بچه های تدارکات ازسهمیه خودشان کمپوت های خنک را داده بودند.

بعدها همیشه وقتی صحبت از بیماری مجید می شد حمید از مجید می پرسید:

_ آخه با اون حال مریضت ، چطور چهار تا کمپوت رو خوردی؟

 مجید در جواب فقط لبخند می زد. ما دستپاچه می پریدم وسط حرفش و حرف را عوض می کردیم ، می زدیم به صحرای کربلا.

بعد ازشهادت مجید به رسم رفاقت ، دُور حمید را گرفتیم ، سر سلامتی بدهیم بگوئیم دنیاهمین است. اجَل خوب ها را گلچین می کنند و مجید هم به آرزویش رسید.خواستیم حلالیت هم بگیریم. حمید گریه و ناله می کرد که :

-       جواب مادرش روچی بدم،نمی تونم برم تو محل ، جواب پسرش روچی بدم.

و کلی گلایه ازخدا. گلایه بد نبود اما وقتی هی پشت سر هم تکرار کرد " مجید چطور با اون حالت چهار تا کمپوت رو خوردی " دیگر جایز ندانستیم پشت سر شهید حرف باشد ، اعتراف کردیم.

درحال عزاداری وقتی اعتراف ما را شنید، چون ضبط صوتی که نوارش گیر کند یک لحظه ساکت شد، مارانگاه کرد. انگار ازخواب پریده باشد، باور نمی کرد. ناگهان به خودش آمد ، دست دراز کرد پوتین را بردارد که ما از چادر زدیم بیرون. حمید به دنبال ما می دوید فریاد می کشید:

-    نامردا ، مجید مریض بود ، چقدر به تدارکات التماس کردم ، چرا مجید به من چیزی نگفت.

و ما توی بیابان می دویدم ، می خندیدیم ، طلب آمرزش می کردیم از آن روز که وقتی حمید  دوباره به دنبال کمپوت از چادر بیرون رفت ، باقرجَستی زد چاقو را برداشت و هر دوتا کمپوت را باز کرد و هورتی آنها را سرکشیدیم. وقتی برای گرفتن قرص " نخود سیاه" به بهداری رفت ، باقر هم رفت توی کار کمپوت های گیلاس ، باز کرد خوردیم ، پدر بیامرزی هم دادیم . باقرکمی از شربت ته قوطی را روی یقه و پیراهن مجید ریخت. چند هسته گیلاس هم دور و برش انداخت. دست آخرگوشه چادر را بالا زدیم و قوطی ها را به بیرون پرت کردیم.

ما فرار کردیم ، حمید از ما جا ماند و ما از مجید ، هیچ وقت به او نرسیدیم.

/ 0 نظر / 29 بازدید